حال‌وش اعلام کرده است که در میان جان‌باختگان، پنج عضو یک خانواده از ولایت بغلان حضور داشته‌اند: مادری ۴۵ ساله و چهار دختر ۲۲، ۱۸، ۱۶ و ۱۴ ساله. همچنین دست‌کم شش کودک زیر ۱۴ سال نیز در میان قربانیان گزارش شده‌اند. اجساد پس از انتقال از محل، به دلیل کمبود ظرفیت سردخانه سراوان، به سردخانه خاش منتقل شده است.
با این حال، خودِ حال‌وش تأکید کرده که شمار نهایی قربانیان و جزئیات کامل حادثه هنوز به‌طور مستقل راستی‌آزمایی نشده و روند شناسایی برخی جان‌باختگان ادامه دارد.
یادداشت | مرز، کارخانهٔ تولید مرگ
در روایت‌های رسمی، مرگ در مرز اغلب به «قاچاق»، «ورود غیرقانونی» یا «حادثه» تقلیل پیدا می‌کند. اما پرسش جای دیگری است: چه کسی یا چه چیزی انسان را وادار می‌کند میان ماندن و مردن، یکی را انتخاب کند؟ جنگ؟فقر؟ ناممکن شدن زندگی؟ و فرار و پناهندگی گاهی تنها انتخاب نوع مرگ می شوند. آیا بین مردن بر اثر تشنگی یا مردن یا خمپاره یا گرسنگی تفاوتی است؟
این ها تنها انتخاب هایی هستند که در مقابل برخی از پناهجویان قرار دارند.
این فاجعه توسط دولت ها و با ساخت مرز کنترل و تشدید میشود.
مرز تنها یک خط جغرافیایی نیست؛ فناوریِ کنترل است. هنگامی که گذر امن، ویزا، حق حرکت و دسترسی به آب به امتیاز تبدیل میشود، بیابان به ابزار سیاست بدل می‌گردد. در چنین نظمی، تشنگی تها یک اتفاق طبیعی نیست؛ نیازی است که تا مرگ نادیده گرفته و انکار میشود.
هفده نفر در مک‌سوخته فقط جان نباختند؛ آن‌ها در سکوت از حق زندگی محروم شدند. هیچ پرچمی، هیچ دولت و هیچ مرزی ارزشمندتر از انسانی نیست که برای زنده ماندن راهی بیابان شده است. و در سالگرد زن،زندگی،آزادی، دلیل محتوم دیگری برای به خاطر اوردن این امر مهم داریم.۱۷ نفر با تشنگی کشته شدند و به یاد می آوریم که کرامت و ارزشمند تلقی شدن انسان ها این گونه ارزشمند اند. پدیده هایی که اگر وجود داشتند.آن ۱۷ انسان امروز در کنار ما بودند.
پس زنده باد زندگی و جنگیدن برای آن
جبهه آنارشیستی مراتب سوگواری را در ارتباط با این جنایت اعلام می دارد.و شما را به رزمی مشترک می خواند.
جبهه آنارشیستی
Source: anarchist front