۱. حفظ سبک زندگی تا حد امکان
تا جایی که شرایط و امنیت فردی اجازه می‌دهد، بهتر است هرکس پوشش و سبک زندگی مطلوب خود را حفظ کند و اجازه ندهد حضور نیروهای سرکوبگر به شکل دائمی بر انتخاب‌های روزمره او تأثیر بگذارد.
۲. کاهش درگیری‌های مستقیم و روزمره
لازم نیست هر برخوردی به یک درگیری تبدیل شود. در موقعیت‌هایی که فرد تشخیص می‌دهد مقاومت مستقیم فایده‌ای ندارد و صرفاً خطر و فرسایش بیشتری ایجاد می‌کند، می‌توان از درگیری پرهیز کرد و انرژی خود را برای موقعیت‌های مؤثرتر حفظ کرد. برای مثال، اگر فردی مجبور شد موقتاً پوشش مورد مطالبه مأمور را رعایت کند، این الزام لزوماً به معنای پذیرش آن در زندگی روزمره نیست.
۳. درگیری علنی، تنها در موقعیت مناسب
اگر فردی تصمیم گرفت در برابر یک مورد سرکوب مقاومت کند، بهتر است تا حد امکان این موضوع در فضای عمومی و در حضور دیگران اتفاق بیفتد؛ به‌گونه‌ای که امکان اعمال خشونت یا بازداشت خودسرانه بدون شاهد و بدون هزینه اجتماعی کاهش پیدا کند. البته تشخیص شرایط و میزان خطر باید بر عهده خود فرد باشد.
۴. ایجاد شبکه‌ای از حمایت و تشویق متقابل
مقاومت در برابر سرکوب فقط به حضور خیابانی محدود نمی‌شود. می‌توان به‌صورت روزمره از یکدیگر حمایت کرد، تجربه‌های موفق را به اشتراک گذاشت و یکدیگر را به حفظ شجاعت و اعتمادبه‌نفس تشویق کرد. ایجاد چنین فضای حمایتی می‌تواند احساس تنهایی و فرسودگی را کاهش دهد.
۵. توجه جدی به امنیت دیجیتال
پیش از حضور در موقعیت‌هایی که احتمال بازرسی، بازداشت یا دسترسی اجباری به تلفن همراه وجود دارد، باید تا حد امکان اطلاعات و ارتباطات حساس از دستگاه‌ها حذف یا ایمن‌سازی شوند. همچنین بهتر است افراد از نگهداری غیرضروری اطلاعات حساس بر روی تلفن همراه خودداری کنند.
۶. تکیه بر حمایت متقابل مردم
یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های موجود، حضور دیگر شهروندان است. نیروهای سرکوبگر نباید این تصور را ایجاد کنند که فرد در خیابان کاملاً تنهاست. حمایت دیگران، حضور شاهدان و واکنش جمعی می‌تواند امکان اعمال خشونت بدون هزینه را کاهش دهد.
۷. مستندسازی و رساندن صدای اعتراض به خارج از کشور
تجمع‌های اعتراضی در خارج از کشور می‌توانند در کنار مستندسازی وضعیت داخل، به دیده‌شدن موارد سرکوب کمک کنند. تهیه گزارش و ثبت رویدادها، در صورتی که امنیت افراد حاضر در صحنه به خطر نیفتد، اهمیت دارد. افشای هویت افراد دخیل در سرکوب نیز باید تنها بر اساس اطلاعات قابل‌اعتماد و در شرایطی انجام شود که انتشار آن موجب به خطر افتادن افراد دیگری نشود.
۸. کاهش ردپای ارتباطات حساس
در شرایطی که احتمال کنترل یا بازرسی وجود دارد، بهتر است افراد از کانال‌ها و گروه‌هایی که اطلاعات حساس در آنها ردوبدل می‌شود خارج شوند و پیام‌ها و داده‌های حساس غیرضروری را روی دستگاه خود نگه ندارند. اصل اساسی باید این باشد که هیچ اطلاعاتی بیش از اندازه لازم در دسترس باقی نماند.
۹. اطلاع‌رسانی غیرمستقیم به زنان دیگر
اگر فردی در مسیر خود با نیروهای سرکوبگر مواجه شد، در صورت امکان و بدون ایجاد خطر برای خود یا دیگران، می‌تواند زنان دیگری را که در همان مسیر قرار دارند از وجود آنها مطلع کند تا افراد بتوانند آگاهانه درباره ادامه مسیر یا نحوه مواجهه تصمیم بگیرند.
۱۰. اطلاع‌رسانی درباره محل‌های سرکوب
پس از رسیدن به یک مکان امن، می‌توان اطلاعات مربوط به حضور نیروهای سرکوبگر و محل‌های برخورد را از طریق شبکه‌های امن و افراد مورد اعتماد، از جمله افرادی در خارج از کشور، منتشر کرد تا دیگران نیز از وضعیت آن محدوده مطلع شوند. در این مورد نیز حفظ امنیت فرستنده و افرادی که اطلاعات را منتقل می‌کنند باید در اولویت باشد.
۱۱. احتیاط بیشتر در فضاهای بسته
در مکان‌هایی مانند مترو، اتوبوس یا سایر فضاهای بسته، بهتر است تا حد امکان از درگیری مستقیم پرهیز شود؛ زیرا محدود بودن مسیرهای خروج و حضور نیروهای بیشتر می‌تواند احتمال تشدید برخورد را افزایش دهد. در چنین موقعیت‌هایی، حفظ امنیت فردی و امکان خروج از موقعیت می‌تواند اولویت بیشتری داشته باشد.
در مجموع، مقابله با سرکوب حجاب الزاماً به معنای درگیری دائمی و مستقیم نیست. بخشی از مقاومت می‌تواند در حفظ سبک زندگی، حمایت متقابل، اطلاع‌رسانی، مستندسازی و کاهش امکان اعمال سرکوب بدون شاهد شکل بگیرد.
https://t.me/NoToExecutionCamp/18360
Source: anarchist front