بیانیهٔ جبههٔ آنارشیستی، در حمایت از اعتصابات مردمی در ایران

بی‌ارزش شدن مستمر ارز رایج در ایران صرفاً یک بحران اقتصادی نیست، بلکه نشانه‌ی فروپاشی یک نظم سیاسی–اقتصادی‌ست که حیات اجتماعی را به نفع انباشت قدرت و رانت، فرسوده و ناپایدار کرده است. کاهش ارزش پول، به‌طور مستقیم به انتقال سازمان‌یافته‌ی فقر، ناامنی و بی‌ثباتی به طبقات فرودست و میانی منجر شده و زندگی روزمره را به میدان بقا تبدیل کرده است.

اعتصاب بازار و پیوند آن با کنش جمعی دیگر گروه‌های اجتماعی، واکنشی عقلانی و ضروری به این وضعیت است. بازاریان، کارگران، دانشجویان، معلمان، پرستاران، بازنشسته‌ها و آتش‌نشان‌ها هر یک به‌شکلی متفاوت، اما در یک نقطه مشترک به هم می‌رسند: سلب اختیار از زندگی، کار و آینده. از آنجاکه این بحران تنها فردی یا صنفی نبوده؛ بلکه ساختاری است، بنابراین پاسخ به آن نیز نمی‌تواند پراکنده و جدا از هم باشد.

جبههٔ آنارشیستی بر این باور است که تنها از راهِ همبستگی-همیاری اُفقی، خودسازمان‌دهی-خودمدیریّت و کُنش غیرمتمرکز می‌توان در برابر این چرخه‌ی فرساینده ایستاد. اعتراض های خیابانی و اعتصاب، نه آشوب، بلکه تلاشی برای بازپس‌گیری صدا، کرامت انسانی و حق تعیین سرنوشت جمعی، و شکلی از مقاومت اجتماعی در برابر نظم تحمیلی دولت سرمایه داری رانتی-مافیایی حاکم می باشد که هیچ گونه توان و پاسخ واقعی‌ای برای حل بحران معیشت را ندارد.

ما از پیوند مبارزات و حضور همدلانه‌ی همه‌ی گروه‌های اجتماعی حمایت می‌کنیم و بر این تأکید داریم که قدرت واقعی جامعه، نه در دولت و نهادهای وابسته به آن، بلکه در شبکه‌های همیاری، اعتماد متقابل و کنش جمعی نهفته است.
این راه، مسیر بازسازیِ «ما» در برابر نظمی است که جامعه را تکه‌تکه و ناتوان می‌خواهد.

زن،زندگی،آزادی

جبههٔ آنارشیستی